Een reis van zelfontplooiing: van strijd naar groei - Privacy Specialist
16501
post-template-default,single,single-post,postid-16501,single-format-standard,bridge-core-2.5.4,class-name,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1300,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-7.6,vc_responsive

Een reis van zelfontplooiing: van strijd naar groei

“Ik wilde niet langer de inspanning leveren om gehoord te worden. Ik bevond me in een situatie waarin ik voortdurend moest argumenteren waarom zaken belangrijk waren en anderen moest overtuigen van de noodzaak en het nut ervan,” deelt Ivar, terugkijkend op zijn beslissing om zijn baan op te zeggen en elders zijn weg te vinden. Zijn verlangen naar een omgeving waarin hij niet voortdurend hoefde te strijden voor erkenning leidde hem naar een nieuwe start.

Tijdens de eerste gesprekken met Danny en Lynn werd al snel duidelijk dat hij zich geen zorgen hoefde te maken; het werd vanzelfsprekend dat zijn bijdragen waardevol waren. Zodra de noodzaak om te vechten voor erkenning wegviel, ontstond er ruimte voor persoonlijke ontwikkeling. Niet langer in gevecht met de actualiteit, kon hij ook breken met aangeleerde gedragingen.

In het heetst van de strijd komen onvoorziene elementen naar boven die de effectiviteit van het werk niet bevorderen, zoals Ivar treffend verwoordt: “Deze momenten confronteren ons met onze jeugd en hoe we destijds omgingen met conflicten.” Plotseling staan we niet alleen tegenover de huidige uitdagingen, maar ook tegenover aangeleerde gedragingen uit ons verleden. Ivar vergelijkt dit met het idee dat we lijken te vechten tegen hinderlijke personages uit vroegere tijden. “De strategieën die destijds succesvol leken, blijken nu tekort te schieten.” Het erkennen van deze innerlijke strijd stelt ons in staat een meer volwassen werkhouding aan te nemen. Volgens Ivar is het niet langer verstrikt raken in gevechten met de actualiteit de sleutel tot het breken met aangeleerde gedragspatronen uit het verleden. “Iedereen heeft op eigen wijze mechanismen ontwikkeld als reactie op dergelijke situaties, of het nu vechten is of juist wegduiken.” Het doorgronden van deze patronen, volgens Ivar, markeert de eerste stap naar een meer volwassen benadering van het werk.

In de zoektocht naar wat hierna komt, ontdekte Ivar een inspirerende en energieke nieuwsgierigheid. Het vinden van een bepaalde modus hielp niet alleen in zijn professionele leven maar leidde ook tot het maken van bewustere keuzes in zijn privétijd. Zoals Ivar het zegt: “Ik heb al wat dingen losgelaten waarvan ik weet dat ik daar heel veel negatieve energie aan verbrandde. En die kan ik nu hier lekker inzetten.” Het herkennen van negatieve energieverbranding is cruciaal, zoals Ivar uitlegt: “Het verbranden van negatieve energie heeft iets verslavends. Je lijkt nodig te zijn, je denkt te winnen, je lijkt iets op te lossen, maar eigenlijk ben je gewoon met jezelf in gevecht.” Uit dit patroon stappen betekent, zoals Ivar het verwoordt, “met je omgeving bezig zijn om iets moois te creëren.” Het besef dat zijn bijdrage impact heeft, maakt dit hele proces bijzonder bevredigend. Zoals Ivar concludeert: “En dan draag je bij. En dan zie je ook dat als je iets hebt gedaan, dat mensen bij je terugkomen, vervolgvragen stellen. En dat zien we nu ook, dat opdrachten waar ik bij betrokken ben. Die kennen eigenlijk geen einddatum meer.”

Afsluitend benadrukt Ivar, als waardevolle toevoeging aan zijn verhaal, dat de 2.0 versie van jezelf geen statische definitie kent. “Dat is volgens mij al een belangrijke constatering,” benadrukt hij. Het is een voortdurend evoluerend proces van zelfontwikkeling met een open einde. Zijn verhaal is een inspiratie voor anderen die streven naar zelfontplooiing en groei binnen hun eigen vakgebied.